Winterse Pelgrimstocht naar Compostela
|
|||||||||||
Men vroeg
mij dikwijls: |
|||||||||||
| Daar sta je dan op 1 januari 1989 in de Antwerpse Sint-Jacobskerk, met je
rugzak, je warme kleren en je stevige schoenen. Je krijgt je zegen en je geloofsbrieven.
Eindelijk is het dan zover: je kunt, je mag vertrekken. Enkele andere pelgrims die de
tocht voordien al gemaakt hebben, gaan een eindje mee.
|
|||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||
De tocht Uiteindelijk werden het voor mij
80 dagen. Elke dag werden er tussen de 15 en 42 km afgelegd. Geen twee nachten heb ik op
dezelfde plaats geslapen. |
|||||||||||
 |
 |
||||||||||
Ik had geen tentje bij, alleen een bivakzak voor in geval van nood. Die heb ik zelfs nooit moeten gebruiken. Bijna nooit wist ik vooraf waar ik zou kunnen overnachten. Soms kwam ik in een dorp waar geen enkele slaapgelegenheid was en dan ging ik maar een dorp verder. Daar vroeg ik opnieuw aan de pastoor en de burgemeester of er geen plaatsje was waar ik met mijn slaapzak zou kunnen liggen. Soms sliep ik in de parochielokalen, een school of een zaal. Enkele keren kon ik bij particulieren terecht en anders in een klein hotel, in een klooster of in een jeugdhuis. Zo verbleef ik o.a. in de jeugdherbergen van Namen, Arpajon en Vierzon. In Auch werd een extra omweg van 2 km me niet beloond. Met het bordje 'Volzet' restte er me niets anders dan te overnachten in het eerste het beste hotel. Ik was doodmoe. |
|||||||||||
| Gevaarlijk Omdat ik zo vroeg in het jaar vertrokken was, liep ik
de eerste weken 's avonds in het donker. Dat was niet zo prettig en ook een beetje
gevaarlijk. De auto's merkten mij niet zo vlug op alhoewel mijn stok van reflecterend
materiaal was voorzien. Maar elke dag bleef het langer licht en dat gaf hoop.
|
|||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||
Winterweer Met het weer heb ik ontzettend veel geluk gehad. In
België was het bewolkt en mistig. Dan tot Parijs veel mist, maar toch soms al eens zon,
vooral wanneer het een beetje gevroren had. Na Parijs werd het prachtig. 's Morgens goed
gevroren met mooie ijzel, ideaal om er een goede tred in te houden. Rond de middag werd
het dan warm zodat ik mijn jas moest uittrekken. In Frankrijk heb ik zo vijf weken gelopen
zonder één wolkje te zien.
|
|||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||
De Camino Vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port (Atlantische Pyreneeën)
wordt de tocht heel anders. Vandaar tot in Compostela is er namelijk een gemarkeerd
wandelpad. Slechts enkele stukken lopen nog op de gewone weg. Ondanks de gele markeringen
en gele wimpels ben ik er toch tweemaal in geslaagd om enkele kilometers verkeerd te
lopen.
|
|||||||||||
 |
 |
||||||||||
Honden Alle pelgrims hebben er mee te maken. Honden en
pelgrims blijken maar niet samen te gaan. Overal waar je komt, zelfs in de kleinste
dorpjes, is het een geblaf en gehuil van jewelste. Meer dan eens werkt dat danig op de
zenuwen. De honden die vastgemaakt zijn of opgesloten zitten gaan het hevigst te keer,
maar uiteindelijk is het nog het meest oppassen voor de schijnbaar kalme, loslopende
honden want die durven je in de rug aanvallen.
|
|||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||
Alleen Als je alleen loopt heb je enkel problemen met jezelf. Je doet wat je wil, maar soms kan het alleen zijn wel zwaar wegen. In de zomer kom je allicht nog ander pelgrims tegen maar in de winter zie je haast niemand. Soms stel je 's avonds vast dat je die dag bijna nog geen woord gezegd hebt. Om je zinnen wat te verzetten kun je een radiootje meenemen en tegenwoordig zijn er al wereldontvangers ter grootte van een pakje sigaretten. Ik volgde bijna elke dag het nieuws en de programma's van Radio Vlaanderen Internationaal (RVI).
|
|||||||||||
 |
 |
 |
|||||||||
Eindelijk... Eindelijk Santiago de Compostela. Daar sta je dan op de Monte del Gozo. Je bent drie maanden ouder en je hebt ongeveer 2300 km in de benen. Je schoenen zijn tamelijk afgesleten, je rugzak met koorden hersteld, de kleren vuil en kapot. Het valt je op dat de gele brem in bloei staat. Na wat zoeken bemerk je de toren van de kathedraal tegen een schitterende avondlucht. Naar dit moment heb je zo uitgekeken. Je bent gelukkig dat je het gehaald hebt, maar meteen ook een beetje triestig omdat deze grote tocht voorbij is. Rusten en nogmaals rusten. Dat is het programma van de volgende dagen. Het is bijna Pasen. Boeteprocessie in een stad vol toeristen. En op Paaszondag zwaait de Botafumiero (een reuzegroot wierookvat) door de zijbeuken van een bomvolle kathedraal. Vroeger was dit om de slechte geur van het pelgrimsvolkje te verdringen. Nu zit er slechts één echte pelgrim, goed gewassen, zoals iedereen. Hij valt niet echt op. Niemand weet het...
|
|||||||||||
|
Geluidsfragmenten van Radio2 in MP3-formaat: Pelgrim Paul belde tijdens zijn tocht elke week naar
Koffers&Co en verhaalde daar zijn belevenissen.
|
|||||||||||
| Etappen | © Paul Versteven |
||||||||||
|
|
|||||||||||